Door Hannah van der Burg

“Opgesloten in de wc, de deur gaat niet open, niemand kan mij horen, ik ben alleen, ik zit vast, ik zweet, mijn ademhaling versnelt, ik huil, alles in mij wil eruit”

Mijn naam is Hannah en ik ben 24 jaar en ik heb de afgelopen jaren veel last gehad van claustrofobie. Het begon onschuldig, maar na een vervelende gebeurtenis ontstond er een gevoel van gevangen zit in cel zonder sleutel.  Het ging van groen naar rood licht, van zon naar maan en van vol naar leeg en van niks naar een angst waar ik jaren last van heb gehad en die mij dingen ontnam.

Mijn verhaal

Ik sta in de kleedkamer om me om te kleden. Ik mag eindelijk met een hoger team meetrainen. Ze vinden mij goed genoeg. Ik voel me sterk en super goed. Voor ik besluit naar binnen te gaan ga ik nog even naar de wc. Ik wil alles nog even laten bezinken en dan ga ik echt naar binnen.

Ogen dicht en nog het laaste beetje zelfvertrouwen vinden, om een stap in de sportzaal te zetten. Ik wordt afgeleid. Ik hoor een zachte stem. Ik probeer de deur open te doen, maar het lukt niet. Ik begin te trekken, te duwen, te slaan, maar niks werkt. Hoe kan deur niet open gaan. Ik trek nog harder, blijf duwen en sla nog een keur op de deur, maar er is geen beweging en geen gehoor. Ik hoor niks, behalve mijn eigen trillende ademhaling. Mijn tranen beginnen te vallen en ik voel mijn hartslag verhogen. Ik schreeuw, ik huil maar niks. Het lijkt alsof iedereen opeens weg is en dat ik alleen ben. En opeens begin ik te trillen. Wat als ik hier niet uitkom, wat als ik hier voor altijd zit, wat als niemand mij hoort, wat als ze mij vergeten, wat als ik verdwijn zonder dat iemand dat door heeft. Ik begin nog harder te schreeuwen, te huilen. En daar. Daar is het zogenaamde bevrijdende geluid. De klinkt valt en ik hoor iemand wegrennen. Ik duw de deur open. Link, rechts ik zie niemand. Ik begin te rennen. De gymzaal, zonder gedachte, alleen het gevoel van boosheid en angst. Ik begin te rennen, te rennen totdat ik zie besef wie. Wie de deur dicht hield, wie mij hoorde, wie mij niet hielp, wie mij deze angst gaf. Ik stop met huilen en loop weg. Ik sta weer in dezelfde kleedkamer, mijn zelfvertrouwen is weg, mijn trotsheid is weg en het is verplaats met een gevoel van leegte en angst die mij in de jaren daarna nog achtervolgde. Misschien een onschuldige grap, die je tegenkomt in films, boeken, verhalen, maar voor mij een levensechte gebeurtenis die mijn schaduw was geworden.

2 jaar later.

IK zit koffie te drinken met vriendinnen. Bijkletsen, lachen, eten. Na een uur is het einde weer inzicht. Betalen, afscheid nemen, onze eigen weg. Ik ga nog even naar de wc. Ik zie dat de wc afgesloten is. Ik vermijd zulke wc’s altijd en tot nu is het altijd gelukt, maar nu. Ik moet nodig. Ik ga. Brok in mijn keel, ik voel zweet, ik tril, maar ik ga toch zitten. Met mijn oren open, luister ik na elk geluid, mijn ademhaling is snel, ik hoor mijn hart zelfs kloppen. Ik ben klaar, ik wil zo snel mogelijk wel. En dan. De deur. De deur gaat niet open. Nog een keer duwen, geen beweging. En opeens ben ik weer met mijn gedachte in de wc bij de sportzaal Ik begin, te duwen, te trekken, te slaan en te schreeuw. Geen gehoor. Waarom hoort niemand mij. Ik ben weer alleen. Weer hetzelfde proces. Tranen begin niet te vallen, maar te stromen, paniek slaat toe. Wat moet ik doen. Ik ga nog harder schreeuwen, slaan, duwen, trekken maar niks. Leegte en angst rennen achter mij aan. En opeens is daar het zogenaamde bevrijdende gevoel, ik wordt wakker geschud door mijn moeder. Ze kijkt. Ik zweet, mijn bed is doorweekt, ik tril. En het enige wat ik hoor is. Hannah wij gaan samen hulp zoeken.

Na 2 jaar elke week van zulke nachtmerries, gesloten wc’s vermijden en paniek bij de gedachte om naar de wc te moeten waar de deur op slot moest, was het deze keer de druppel. Ik ben samen met mijn moeder hulp gaan zoeken. Maar wel op mijn eigen manier, ik wilde het laagdrempelig houden, dichtbij, maar tegelijkertijd ver weg.

 Ik begon met verschillende ontspanningsoefeningen. Eerst geloofde ik er niet in, maar mijn wereld werd groter en mijn ademhaling rustiger. Ik begon mijn kleine oefeningen zoals focussen op mijn buikademhaling een tellende oefening. Daarna verbreden ik mijn kennis met meditatieoefeningen die ik thuis kon uitvoeren om te oefenen met rust vinden en ik besloot om mijn proces te naar ontspanning te vergoten door loopmeditaie toe te voegen

En waar ben ik nu. Ik ben van rood weer naar groen gegaan, van leeg naar vol en van angst naar het ervaren van minder angst bij de gedachte, de ervaring en bij het dromen om over naar de wc te gaan. Mijn angst is nog niet helemaal weg, maar het is geen schaduw die mij achtervolgt, maar die naast mij loopt. En ik wil tegen jou zeggen, het is mogelijk. echt

Meer weten over wat mij hielp?

Oefen zelf met de ontspanningsoefening die jou een kalme kern kunnen geven.

Of bekijk de website van Mindfulminute voor meer informatie.

Gebruikte bronnen

Klik hier om de bronnen te bekijken

Barcellos, T. ( 2019). Glimlachende vrouw met rood haar. [ Pexels]. Geraadpleegd op 4 april 2025, van https://www.pexels.com/nl-nl/foto/glimlachende-vrouw-met-rood-haar-1987301/

Rocha, K. ( 2019). Woman sitting on grass by the lake. [ Pexels]. Geraadpleegd op 4 april 2025, van https://www.pexels.com/photo/woman-sitting-on-grass-by-lake-290627/